वैभवी उवाच: पुन्हा एकदा जागतिक महिला दिन आला. जगात कोणाला काही...

वैभवी उवाच: पुन्हा एकदा जागतिक महिला दिन आला. जगात कोणाला काही...: पुन्हा एकदा जागतिक महिला दिन आला. जगात कोणाला काहीच काम न उरल्यासारखे आजकाल हे " डे " असतात. प्रत्येकाचा शेड्यूल हे डेज ठरवतात. प...

पुन्हा एकदा जागतिक महिला दिन आला. जगात कोणाला काहीच काम न उरल्यासारखे आजकाल हे " डे " असतात. प्रत्येकाचा शेड्यूल हे डेज ठरवतात. प्रपोज करण्यापासून किस करेपर्यंतच टाइमटेबल करून टाकलंय आणि आपण माणसंही मुर्खासारखी तेच फॉलो करत सुटलोय काय म्हणायचं याला ?
असो पण मूळ मुद्दा आहे तो महिला दिनाचा. आधीच काय कमी गोष्टी आहेत ज्या आपल्याला जाणीव करून देत असतात किंबहुना विसरू देत नसतात कि आपण महिला आहोत " माणूस " नाही. साधा उदाहरण घ्या ना रस्त्याने जाताना समोरून किंवा बाजूने जाणारा गर्दीच्या नावाखाली आपल्याला धक्का मारत स्पर्श करणार नाही ना यासाठी आपल्यातली " महिला " किती सतर्क असते. प्लाटफॉर्म वर ट्रेन येत असताना आपल्यातली " महिला " मागे सरकते एखादा पुरुषी हात चाटून जाईल नाहीतर मुद्दाम एखादा चालत्या गाडीतून उतरून हिरो सारखा तुमच्यातल्या " महिलेवर " आदळेल या भीतीने. या आणि अशा अनेक गोष्टींमुळे आपण माणूस नसून फक्तं महिला आहोत हा विचार नकळत का होईना पण वाढीस लागतोय हि वस्तुस्थिती आहे.
खरं तर मला अजूनही कळलेलं नाही कि हा दिवस मी साजरा करावा बऱ्याचजणी करतात म्हणून किंवा कीव करावी अशा मला " वेगळं " काढणाऱ्या विचारधारेची ? पण तूर्तास मला असं वाटत कि मी माणूस म्हणून जन्माला आलेय आणि याचाच सन्मान केला जावा आणि माझी वागणूक , विचारसरणी , कृती यातून फक्तं तेच अधोरेखित व्हावा आणि हे एका दिवसापुरतं मर्यादित नसून ते माझं संपूर्ण आयुष्यं असेल.


---- © वैभवी भिडे

काल होळी आणि आज धुळवड गेले काही दिवस सगळीकडे पिचकाऱ्या आणि रंगांचा माहौल आहे. माझा  रंगांवर जरा विशेष प्रेम आहे. बघावं तिकडे किती वेगवेगळ्या छटा दिसत असतात त्याही होळी नसताना कधी जरा लक्ष दिलं या निसर्गाच्या चमत्काराकडे तर लक्षात येतं त्याची नित्यनवी रंगपंचमी सुरु असते.
मी आज लिस्टच करायला घेतलीये माझ्या पाहण्यातल्या  आणि आठवणीतल्या रंगांची.
नुकत्याच जन्माला आलेल्या बाळाचा थोडा लालसर रंग त्याच्या डोळ्यांचा रंग शोधताना आपल्या डोळ्यात दाटलेला औत्सुक्याचा रंग.
वेगवेगळ्या शाळांच्या युनिफॉर्मचा रंग , शाळा सुटल्यावर त्यांचा बदललेला आणि समस्त आई वर्गाच्या चिंतेचा ठरणारा तो रंग.
इतिहास , गणित,  भूगोल वेगवेगळ्या पुस्तकांचा रंग , त्यांना घातलेल्या खाकी कव्हरचा तरीही प्रत्येकाचा वेगळा रंग .
नुकतीच माहिती कळलेल्या " फ्रेन्डशिप डे " चा आणि रिबीनचा म्हणजेच फ्रेन्डशिप बँडचा रंग.
कॉलेजमध्ये कळलेला " रोझ डेचा " रंग. सारी डे ला झळकणारा रंग , ट्रेडीशनल डे चा विविधतेत मिसळलेला रंग. रिझल्टचा प्रत्येकाच्या चेहऱ्यावर दिसणारा रंग.
नोकरी लागली कि बॉसच्या मूड्सचा आणि कलीगचा बदलणारा रंग. मार्चएंड , एप्रिल , पगार , अप्रेजलचा रंग.
ट्रेनने प्रवास करताना प्रत्येक स्टेशनचा स्वतःचा असा खास रंग. सेन्ट्रल , वेस्टर्न , फर्स्ट  क्लास , सेकंड क्लासचा रंग.
अचानक लवकर आल्यावर " डेलाईटचा " रोज असणारा पण  आपल्याला क्वचित दिसणारा रंग.
तारेवर दिसणाऱ्या कावळे , कबुतरं , किंगफिशरचा रंग.
झाडावर भरणाऱ्या बगळ्यांच्या सभेचा रंग.
पहिल्या पावसाची चाहूल देणारा ढगांचा बदलता रंग. पाऊस यायच्या आधीचा उन्हाळ्याचा आंबा फणसाचा  रंग. वाऱ्या पावसाचा धांदल उडवणारा रंग. हिवाळ्यातल्या स्वेटर , स्टोल आणि धुक्याचा रंग.
ट्रेकला गेल्यावर दिसणारा डोंगर माथ्यावरचा सुर्योदय , सूर्यास्ताचा भारून टाकणारा रंग. कड्याचा रंग. इतिहासाच्या उरलेल्या अवशेषांचा रंग. माणसांचा त्यांवर आपल्या खुणा खरडण्याचा मोहमयी रंग.
भरती ओहोटीचा रंग. वाळूचा , त्यात सापडणाऱ्या शंखं शिंपल्यांचा रंग. समुद्रात लांब दिसेनाशी होणाऱ्या बोटीचा रंग . विसर्जनाच्या निर्माल्याचा रंग. क्षणभंगुरतेचा विचार करत किनार्यावर रेंगाळलेल्या मनाचा रंग.
रंग कुठेही असतोच भिकाऱ्याच्या गाठोड्यात आणि एक दिवसापुरत्या दिल्या जाणाऱ्या ग्रीटिंग कार्ड मधेही. दिसू न शकणाऱ्या डोळ्यात तर रंगाच्या महत्वाचा रंग.
आयुष्यं असं एकदम कलरफुल आहे एकदा का आपण अशी लिस्ट अपडेट करायला शिकलो कि रंगपंचमीचं खरं सेलिब्रेशन सुरु होतं.  होळी आणि रंगपंचमीच्या शुभेच्छा.

---- © वैभवी भिडे

आज चक्क एक महिला चालक असलेल्य रिक्षेमधुन प्रवास केला खूप कौतुक वाटल तिचं. अतिशय संयतपणे आणि आत्मविश्वासाने रिक्शा चालवणं बघुन महिला सक्षमीकरणाचा खरा अर्थ उलगडला. सगळीकडे निराशावादी घटना घडत असताना असे काही क्षण सकारात्मक उर्जा देतात आणि खर्‍या अर्थाने अक्षय तृतिया साजरी होते.


--- © वैभवी भिडे
(१ मे २०१४)

"उंच माझा झोका पुरस्कार वितरण सोहळा " बघतेय. छाती दडपून जाईल आणि आपलं आजवरचं आयुष्यं क्षुद्र वाटेल असं एकेका महिलांचं कार्य. असं आपणही जगावं, आपल्या आयुष्यालाही ' असण्याचं ' सदभाग्य लाभावं असं कायम मला वाटत राहिलंय. अर्थात हे असं वागण्याचं धाडस माझ्यात अजून तरी आलेलं नाहीये. कारण मुळात आपण आपल्या पलिकडे असलेलं काही बघत , स्वीकारत नाही. ८.३७ ची ट्रेन पकडून लेट मार्क लागू न देत ऑफिस मध्ये पोहोचणं हे आपला " गोल " असतं. या परिघा बाहेर पडून काम करणारी लोकं नेमकं कुठलं रसायन असतात ? आपल्यात ते १०० % नसेलही पण " माणूस " म्हणून त्यांचा काही अंश असणारच ना ? मग आपण किमान आपल्या पुरते तरी थोडं समंजसपणे , सुजाणपणे , सहनशीलपणे चांगुलपणाची कास धरत जगलो जगा आणि जगू द्या कृतीत उतरवलं तरीही एक एक करत प्रत्येकाचा आणि पर्यायाने संपूर्ण समाजाचा झोका उंच का नाही झुलणार ?
तळटीप :- आपला मिडिया अशा सकारात्मक गोष्टी पुन्हा पुन्हा का नाही दाखवत कि जोवर परदेशात त्याची दखल घेतली जात नाही तोवर ती ब्रेकिंग न्यूज ठरणार नाही ?


--- © वैभवी भिडे
(२४ आॅगस्ट २०१४)

सालाबाद प्रमाणे २०१४ संपलं. पण का कुणास ठाऊक मला यंदा अजिबात " नॉस्टॅलजिक " वाटत नाहीये. असंही नाही कि या वर्षात काही घडलंच नाही किंवा धक्के बसलेच नाहीत . अगदी समूळ हादरवून सोडणारा " निर्भायाचा " लढा आपण सगळ्यांनीच पहिला. तिच्या जिद्दीला सलाम म्हणत असतानाच आपला माणूस म्हणून अधोगतीला जाणारा प्रवास डोळ्यांवरची झापडं काढणारा ठरला. भारतातील लोकांनी भ्रष्टाचारविरोधात एकवटून मोदींना निवडून दिलं. आणि अजूनही ठरवलं तर हा देश एकसंधपणे कोणालाही समूळ संपवू शकतो असा विश्वास देशभर निर्माण केला. अगदी वैयक्तिक पातळीवर माझाही प्रवास अल्लडतेतून किंचितसा का होईना पण प्रगल्भतेकडे सुरु झाला. सगळ्याच नाण्यांची दुसरी बाजू बघण्याचा व्यापक दृष्टीकोन माझ्यात वाढीस लागलाय आणि हे मला जाणवतंय. खोलवर सतत चालू असणाऱ्या माझ्या विचार मंथनातून उभारून येऊ पहात असलेली माझी सखी " कविता " आत्मिक पातळीवर मला सुखी समाधानी आणि समृद्ध करत चाललीये. अनेक नवेजुने बंध सैल होत होत माझ्यापासून सुटून गेले तर काहींची रेशीमगाठ दिवसागणिक पक्की होत गेली. आज सकाळी उठल्या उठल्या ओघानेच हे सुचत गेलं आणि मी ओरडले " युरेका " . मला माझी "स्वाभाविकता " सापडलीये आणि म्हणूनच कॅलेंडचं पान सहजपणे पलटाव तसंच २०१५ माझ्यासाठी सुरु होतंय सहजतेने.


---- © वैभवी भिडे
३० डिसेंबर २०१४

आत्ताच " लोकमान्य एक युगपुरुष " चित्रपट आई सोबत जाऊन बघून आले. शो हाउसफुल बघून आणि प्रेक्षकवर्गात तरुणांची वाढलेली संख्या बघून सुरवातच समाधानाने झाली. आणि लोकमान्य टिळकांचे कार्य तर अद्वितीय आहे, येणाऱ्या प्रत्येक पिढीने कायम ज्यांचे ऋण स्मरावे अशी एक व्यक्ती. चित्रपटात त्यांचे कार्य जसे उसळू लागले तसेच माझे विचारही घरी येईपर्यंत " सेल्फ कंट्रोल " ने माझी परीक्षाच पहिली .
पहिल्यांदा मला ओम राउत यांचे आभार मानावेसे वाटले कारण गल्लाभरू अन आयटम सॉंग नी सडलेल्या चित्रपटांच्या घाणीत न बरबटता त्यांना कमळा चा विषय या क्षेत्रात येताना पदार्पणासाठी निवडला. कारण हे सगळे युगपुरुष आजकाल एकतर पुतळ्यापुरते आणि त्याला कोणी काळे फासले , चपलांचा हार घातला तर दंगल करून एकमेकांची मुंडकी कापण्यापुरते नाहीतर एखाद्या विशिष्ट जाती धर्मा पुरतेच उरलेत. आणि आपली सद्यस्थिती पहाता या सगळ्यांचे कार्य आजच्या आणि येणाऱ्या पिढी समोर दृकश्राव्य माध्यमातून आणणे गरजेचे झाले आहे.
चित्रपट बघताना फुले , सावरकर , चापेकर, आगरकर, स्वामी विवेकानंद, लाला लजपतराय , खुदिराम बोस , बिपिनचंद्र पाल यांसारख्या व्यक्तींचा एकमेकांशी असलेला ऋणानुबंध यांचा ओझरता मिलाफ पहाता आला आणि विचार आला " आपला देश स्वतंत्र हवा " या एका ध्येयाने पछाडलेली माणसे म्हणजे अविनाशी एक आत्मा आणि चेहरे वेगळे. आपल्यात असलेला हा अंश आपणही ओळखू शकलो तर ?
असं नाहीये कि मी इतिहास वाचलाच नाहीये किंवा टिळकांचं कार्य मला माहितीच नाहीये पण रोजच्या आयुष्यात जे विसरलेले ते आज पुन्हा माझ्या समोर आलं आणि नेहमी प्रमाणेच मला यातूनह खजिना हाती लागला तो म्हणजे " स्वतःच्या वेडेपणा वरचा विश्वास ". जेव्हा आपण एकटेच काही चांगले काम करण्यासाठी धडपडत असते , चुकीच्या गोष्टींना चूक म्हणायचा धाडस करते , बदलाची सुरुवात स्वतःपासून करते आणि इतरांनाही करायला सांगते तेव्हा मला ऐकू येतात इतरांचे कुत्सित सूर आणि जगाच्या नजरेत दिसतं वाक्यं " काय वेडबिड लागलंय का ? " आणि कुठेतरी आपण चूक तर नाही अशी शंका येऊ लागते. त्याचवेळी असे दीपस्तंभ समोर आले कि मग कळते " आपलं असं वेडं असणंच आपल्या शहाणपणाचं लक्षण आहे. "

---- © वैभवी भिडे.
३ जानेवरी २०१५