सालाबाद प्रमाणे २०१४ संपलं. पण का कुणास ठाऊक मला यंदा अजिबात " नॉस्टॅलजिक " वाटत नाहीये. असंही नाही कि या वर्षात काही घडलंच नाही किंवा धक्के बसलेच नाहीत . अगदी समूळ हादरवून सोडणारा " निर्भायाचा " लढा आपण सगळ्यांनीच पहिला. तिच्या जिद्दीला सलाम म्हणत असतानाच आपला माणूस म्हणून अधोगतीला जाणारा प्रवास डोळ्यांवरची झापडं काढणारा ठरला. भारतातील लोकांनी भ्रष्टाचारविरोधात एकवटून मोदींना निवडून दिलं. आणि अजूनही ठरवलं तर हा देश एकसंधपणे कोणालाही समूळ संपवू शकतो असा विश्वास देशभर निर्माण केला. अगदी वैयक्तिक पातळीवर माझाही प्रवास अल्लडतेतून किंचितसा का होईना पण प्रगल्भतेकडे सुरु झाला. सगळ्याच नाण्यांची दुसरी बाजू बघण्याचा व्यापक दृष्टीकोन माझ्यात वाढीस लागलाय आणि हे मला जाणवतंय. खोलवर सतत चालू असणाऱ्या माझ्या विचार मंथनातून उभारून येऊ पहात असलेली माझी सखी " कविता " आत्मिक पातळीवर मला सुखी समाधानी आणि समृद्ध करत चाललीये. अनेक नवेजुने बंध सैल होत होत माझ्यापासून सुटून गेले तर काहींची रेशीमगाठ दिवसागणिक पक्की होत गेली. आज सकाळी उठल्या उठल्या ओघानेच हे सुचत गेलं आणि मी ओरडले " युरेका " . मला माझी "स्वाभाविकता " सापडलीये आणि म्हणूनच कॅलेंडचं पान सहजपणे पलटाव तसंच २०१५ माझ्यासाठी सुरु होतंय सहजतेने.


---- © वैभवी भिडे
३० डिसेंबर २०१४