सगळं असं तुकडयातुकडयात घडतंय तरीही संदर्भहीन.
सगळ्याचा क्रम लावायला जातो तेव्हा लक्षात येतं कि यातल्या कुठल्याही दोन तुकड्यात सुसूत्रता नाहीये. मग हे असंच विखुरलेलं ठेवून द्यायचं कि एखाद्या बोचक्यात बांधायचं? म्हणजे पुन्हा मूळ प्रश्नं कायम करायचं तर नेमकं काय करायचं ? कशाचीच टोटल लागत नाहीये. कि प्रत्येकाचा असा एक स्वतंत्र अर्थ आहे एकमेकात न मिसळणारा आणि आपल्याला तर सवय असते ना प्रत्येकाला एखादा रंग , वास , नाव , चव बहाल करण्याची. त्या पलिकडचं काही आला कि मग नुसता गोंधळ उडतो. असं होऊच कसं शकतं इथून सुरु झालेला प्रवास आता काय करायचं वर येउन ठेपतो आणि तरीही आपल्याला हे स्टेशन कुठलय माहित नसतं. मग कधी चिडचिड , हतबलता , त्रागा , हताशपणा आणि सरते शेवटी एक अबोल शांतता हो कारण एरवीच्या शांतातेलाही बरेच आवाज असतात स्वतःचे असे संदर्भ असतात पण हि शांतता मात्र अबोल अगदी मूक म्हणा ना कारण तीच मुळात शोधात असते स्वतःच्या आवाजाच्या. तो तिचा आवाज तिला मिळेस्तोवर सगळं अस्तित्व असंच विखुरलेलं राहणार अर्थात हे कोणी सांगू शकत नाही कि सगळ्याचा अर्थ एकसंधच असेल कदाचित प्रत्येक तुकडा एक नविन आवाज असू शकेल एकाच अर्थाचा.

---  © वैभवी भिडे.
( १९ फेब्रुवारी २०१५ )