"उंच माझा झोका पुरस्कार वितरण सोहळा " बघतेय. छाती दडपून जाईल आणि आपलं आजवरचं आयुष्यं क्षुद्र वाटेल असं एकेका महिलांचं कार्य. असं आपणही जगावं, आपल्या आयुष्यालाही ' असण्याचं ' सदभाग्य लाभावं असं कायम मला वाटत राहिलंय. अर्थात हे असं वागण्याचं धाडस माझ्यात अजून तरी आलेलं नाहीये. कारण मुळात आपण आपल्या पलिकडे असलेलं काही बघत , स्वीकारत नाही. ८.३७ ची ट्रेन पकडून लेट मार्क लागू न देत ऑफिस मध्ये पोहोचणं हे आपला " गोल " असतं. या परिघा बाहेर पडून काम करणारी लोकं नेमकं कुठलं रसायन असतात ? आपल्यात ते १०० % नसेलही पण " माणूस " म्हणून त्यांचा काही अंश असणारच ना ? मग आपण किमान आपल्या पुरते तरी थोडं समंजसपणे , सुजाणपणे , सहनशीलपणे चांगुलपणाची कास धरत जगलो जगा आणि जगू द्या कृतीत उतरवलं तरीही एक एक करत प्रत्येकाचा आणि पर्यायाने संपूर्ण समाजाचा झोका उंच का नाही झुलणार ?
तळटीप :- आपला मिडिया अशा सकारात्मक गोष्टी पुन्हा पुन्हा का नाही दाखवत कि जोवर परदेशात त्याची दखल घेतली जात नाही तोवर ती ब्रेकिंग न्यूज ठरणार नाही ?


--- © वैभवी भिडे
(२४ आॅगस्ट २०१४)